به گزارش حیات به نقل از ایرنا، صدای آژیر آمبولانس که در خیابان میپیچد، برای یک راننده باید معنای روشنی داشته باشد، یعنی مسیر را باز کند، به منتهیالیه سمت راست برود و اگر لازم بود توقف کند تا خودروی امدادی هرچه سریعتر به مقصد برسد. با این حال، در برخی معابر شهری، رفتار متفاوتی مشاهده میشود؛ بارها در خیابانهای شلوغ و پرترافیک شاهد بودیم که برخی رانندگان به جای باز کردن مسیر، پشت سر آمبولانس یا دیگر خودروهای امدادی قرار میگیرند و از مسیری که برای عبور اضطراری باز شده است، استفاده میکنند؛ گویی که خود آنها از خودروی آمبولانس بیشتر عجله دارند؛ رفتاری که شاید برای راننده چند دقیقه صرفهجویی ایجاد کند اما برای فردی که در انتظار امداد است، میتواند به قیمت از دست رفتن زمان طلایی نجات تمام شود.
این تخلف که بر اساس گزارشهای مردمی و مشاهدات پلیس راهور در برخی معابر رخ میدهد، فقط یک بینظمی ساده ترافیکی نیست. خودروی امدادی در حال مأموریت، بخشی از یک زنجیره نجات است و هر خودرویی که پشت سر آن وارد خط اضطرار یا مسیر ویژه میشود، عملاً بخشی از این زنجیره را مختل میکند.
وقتی راه آمبولانس، راه نجات است
البته مفهوم «زمان طلایی» در امدادرسانی دقیقا از همین جا اهمیت پیدا میکند. در بسیاری از حوادث، سرعت رسیدن نیروهای امدادی و انتقال مصدوم میتواند بر نتیجه درمان اثرگذار باشد؛ بنابراین هر مانعی که چند دقیقه یا حتی چند ثانیه به زمان رسیدن امداد اضافه کند، صرفاً یک تأخیر ترافیکی نیست. با این حال، مسئله فقط خودروهایی نیست که عمدا مسیر آمبولانس را دنبال میکنند. ترافیک سنگین، بیتوجهی برخی رانندگان به صدای آژیر، توقف خودروها در محل نامناسب و تلاش برای عبور همزمان با خودروی امدادی، مجموعه عواملی هستند که میتوانند مأموریت امدادگران را دشوار کنند.
یک تخلف؛ چند پیامد
سرهنگ داوود شکیبایی رئیس پلیس ترافیک شهری راهور فراجا درباره تردد خودروها در پوشش وسایل نقلیه امدادی هشدار داده و گفته است حرکت خودروها پشت سر وسایل نقلیه امدادی در حال مأموریت، برابر ماده ۱۶۱ بند «الف» آییننامه راهنمایی و رانندگی ممنوع است و پلیس با این تخلف بدون اغماض برخورد میکند.
مطابق بند «الف» ماده ۱۶۱ آییننامه راهنمایی و رانندگی، رانندگان هنگام برخورد با وسایل نقلیه امدادی که دستگاه های آگاه سازی شنیداری یا دیداری خودر را به کار انداخته باشند تا حد امکان وسیله نقلیه را در مسیر مجاز خود به سمت راست راه هدایت و راه را برای آنها باز کنند و در صورت لزوم تا گذشتن وسایل نقلیه امدادی متوقف شوند.
ممکن است رانندهای تصور کند تا زمانی که پشت سر آمبولانس حرکت میکند، مانعی برای مأموریت آن ایجاد نمیکند اما واقعیت این است که خطوط اضطرار و مسیرهای ویژه، ظرفیت محدودی دارند و برای عبور خودروهای امدادی و انتظامی در شرایط خاص طراحی شدهاند. ورود خودروهای شخصی میتواند این مسیرها را شلوغ یا مسدود کند و حتی راه را برای خودروی امدادی دیگری که از پشت سر در حال نزدیک شدن است، ببندد.
از سوی دیگر، چنین رفتاری یک پیام نادرست در فرهنگ رانندگی ایجاد میکند؛ اینکه میتوان از موقعیت اضطراری دیگران برای عبور سریعتر خود استفاده کرد.
خط اضطرار، میانبُر نیست
یکی از مهمترین سوءبرداشتها درباره خطوط اضطرار این است که برخی رانندگان آن را نوعی مسیر جایگزین برای زمان ترافیک تلقی میکنند. در حالی که فلسفه وجودی این خطوط دقیقاً برعکس است؛ این مسیرها زمانی اهمیت پیدا میکنند که ثانیهها و دقیقهها تعیینکننده باشند.
در تهران، بهویژه در برخی تونلها و معابر پرترافیک، اهمیت مسیر اضطرار دوچندان است. اگر یک آمبولانس برای عبور از ترافیک وارد چنین مسیری شود و چند خودرو نیز پشت سر آن وارد خط شوند، عملاً بخشی از ظرفیت مسیر اضطراری از بین میرود.
حتی ممکن است رانندهای که با تصور «فقط چند متر» وارد مسیر اضطرار شده است، در ادامه با صفی از خودروهای مشابه مواجه شود و خروج از مسیر نیز برای او دشوار شود. نتیجه، شکلگیری ترافیکی است که دقیقاً در جایی ایجاد شده که قرار بوده راه نجات و امدادرسانی باز بماند.
مسئولیت راننده با شنیدن آژیر آغاز میشود
قانون برای مواجهه با خودروهای امدادی در حال مأموریت، تکلیف روشنی برای رانندگان تعیین کرده است البته با شنیدن صدای آژیر، راننده باید مسیر را برای عبور باز کند و در صورت ضرورت توقف داشته باشد اما این رفتار فقط یک الزام قانونی نیست بلکه بخشی از مسئولیت اجتماعی رانندگی در شهر است. هر رانندهای ممکن است روزی خودش یا یکی از اعضای خانوادهاش در آمبولانس باشد و آن زمان، همین چند متر مسیر باز یا بسته، برایش معنایی کاملاً متفاوت خواهد داشت.
از این منظر، باز کردن مسیر آمبولانس را نباید لطفی در حق راننده خودرو امدادی دانست. این کار، رعایت حقی است که همه شهروندان در شرایط اضطراری از آن برخوردارند.
آمبولانس را دنبال نکنیم
تفاوت میان دو رفتار برای رانندگان باید کاملاً روشن باشد: نخست، باز کردن مسیر برای خودروی امدادی و دوم، استفاده از مسیر بازشده توسط آن خودرو.
در حالت اول، راننده باید به منتهیالیه سمت راست هدایت شود و در صورت نیاز توقف کند تا آمبولانس یا خودروی امدادی عبور کند. در حالت دوم، حتی اگر مسیر باز شده باشد، خودروهای شخصی نباید پشت سر خودروی امدادی وارد خط اضطرار شوند. به بیان ساده، راه را برای آمبولانس باز کنیم، اما پشت سر آمبولانس حرکت نکنیم.
این تفکیک شاید ساده به نظر برسد اما در عمل میتواند نقش مهمی در حفظ کارکرد مسیرهای اضطراری داشته باشد. آمبولانس باید بتواند با کمترین مانع به محل حادثه یا مرکز درمانی برسد و سایر خودروهای امدادی نیز در صورت نیاز امکان استفاده از همان مسیر را داشته باشند.
فرهنگ ترافیک، بخشی از زنجیره امداد
برخورد پلیس با این تخلف اگرچه ضروری است اما به تنهایی نمیتواند مسئله را حل کند. برخورد قانونی باید در کنار آموزش و فرهنگسازی قرار گیرد. بسیاری از رفتارهای پرخطر ترافیکی زمانی کاهش مییابند که شهروندان پیامد واقعی آنها را درک کنند.
رانندهای که پشت سر آمبولانس حرکت میکند، ممکن است فقط به عبور سریعتر خود فکر کند؛ اما پشت هر مأموریت امدادی، انسانی قرار دارد که نیازمند کمک است. ممکن است یک تصادف، سکته قلبی، حادثه خانگی یا وضعیت پزشکی حاد در مقصد وجود داشته باشد و امدادگران برای رسیدن به آنجا با محدودیت زمانی مواجه باشند؛ در چنین شرایطی رعایت فاصله و باز گذاشتن مسیر نیز یک رفتار ساده اما حیاتی است.
ترافیک شهری زمانی ایمنتر میشود که رانندگان علاوه بر رعایت قوانین، فلسفه پشت قوانین را نیز درک کنند. خط اضطرار برای سبقت از ترافیک نیست؛ مسیر اضطرار، مسیر نجات است. آمبولانس نیز وسیلهای برای باز کردن راه سایر خودروها نیست؛ خودرویی است که ممکن است برای نجات جان یک انسان با هر ثانیه تأخیر، بخشی از فرصت خود را از دست دهد. از این رو، هشدار پلیس راهور درباره برخورد بدون اغماض با خودروهایی که در پوشش وسایل نقلیه امدادی حرکت میکنند، تنها یک تذکر انتظامی نیست؛ یادآوری یک اصل ساده شهروندی است؛ زمانی آژیر امداد به صدا درمیآید، همه باید راه را برای نجات باز کنند، نه اینکه از راه بازشده برای خودشان میانبری بسازند.
انتهای پیام//
نظر شما